Daar stonden we dan..
Een zesjarige ik en mijn lieve pappa.
We liepen over de grijswitte stoep richting de hei.
Dit was het dan....
Hij ging echt weg en alles om me heen was toch zo vrolijk.
De verschillende groene bladen aan de bomen.
De felle brandende zon schijnde recht op ons,
zodat er bijna geen schaduwen waren.
En mijn lieve pappa daarvoor mijn neus
die geruststellende woorden tegen mij zegt.
En ondanks dat de zon schijnde
waren er overal niet begrijpende donkere wolken om mij heen.
Dit is het moment uit mijn leven dat mijn ouders ervoor hebben gekozen niet meer verder te gaan met elkaar. Ik heb voor dit moment gekozen omdat blijkbaar veel impact heeft gehad op de manier waarop ik kijk naar het leven, de liefde en vertrouwen.
Ik was namelijk nog maar zes jaar en het was allemaal heel snel gegaan voor mijn begrip en wat ik mee kreeg.
- Mijn ouders hadden 1 avond ruzie
- Er werd geschreeuwt en met woorden gegooit
- Ik stond daar huilend met mijn trouwe knuffel precies tussen..
- De volgende ochtend nam mijn vader me mee naar buiten
- Hij vertelde mij dat hij niet meer bij ons zou wonen.
- Hij was die middag nog weg.
Ik heb veel moeite met het vertrouwen van mensen en ik geloof niet in echte liefde. nee, voor mijn gevoel bestaat er alleen tijdelijke liefde.
Ja tuurlijk zijn er those lucky Bastards die liefde voor de rest van hun leven vinden. Maar dat is een uitsterfend ras..
Anyways ik vind het tegenwoordig niet meer zo heel erg dat mijn ouders uit elkaar zijn. Ze zijn beide gelukkig zonder elkaar. Het zijn zelfs goede vrienden geworden!
En wat betreft mijn gevoel over liefde?? Husband for life of tijdelijke husband, i don't really don't care anymore. Ik zie wel hoe het leven loopt.
Maar een ding vertel ik je met zekerheid.
I LOVE MY LIFE (l)
Thnx for reading
understanding
and most af all
for not judging..
xXx
N.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten