Daar zat ik dan met tranen in me ogen van woede en depressie. Ik kon dit niet meer aan, alsof het al niet erg genoeg was dat ik echt depressief was.. Nee ik moest nu ook nog eens gaan beseffen dat ik Anorexia Nervosa had..
Dat wilde ik niet beseffen, omdat ik er dan wat aan moest doen. Ik wilde niet meer eten, ik haatte eten. Vandaag de dag heb ik het soms nog steeds. Het is een zwaar gevecht eentje die je helemaal breekt..
Het was ook moeilijk te negeren dat ik Anorexia had. Ik zat in de Nederlandse les op mijn middelbare school en terwijl ik daar zat voelde ik mijn botten keihard tegen de stoel aanduwen. Het deed pijn en ik kon niet meer zitten vanwege het feit dat er gewoon bijna geen vet meer op mijn lichaam zat. Alle mogelijke manieren om te zitten deden pijn.
Uiteindelijk ben ik snel de les uitgerent en zonder dat mijn vrienden het merkten heb ik lopen huilen op de wc.
I will never really beat you ana Because your
a part of my live and soul.
but I will tell you this
You aint never gonna let me feel my bones..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten